Mutfak aşkı başka bir şey kardeşim. Sürekli bir not alma hastalığı, sağa sola çiziktirme, olmadık zamanlarda ortamı sessiz hale getirip televizyonda olmadık bir tarifi yazmaya çalışma… Hiç olmadı Arda’yı izleyip ipuçlarını not etme. Kızının koreli arkadaşından lokal turşu tarifi alma, hatta elinde kore acı biberi olmayınca isotla yapmaya kalkışma. İşte bütün bunlar mutfak aşkı yüzünden.
Babam ölünce kenarından köşesinden bir çöp bile çıkmadı. Tertemiz yaşadı, tertemiz de öldü. Ne atılacak bir kıyafeti, ne bıktıran bir kalabalığı çıktı çıkınından. Bazı şeylerine çaktırmadan el koydum. Saygıda kusur etmemek için herbirşeyi iç etmedim elbet. Misal, yemek notları aldığı, parça pinçik olmasın diye de bir deftere yazdığı tarifleri fotoğraflayıp koymuşum kenara. Demin özelden gıybet yaparken aklıma geldi, bari paylaşayım dedim toplu olarak. Belki bir faydası olur kimilerine. Misal kore turşusu dediğim Kimçi. Defalarca denenmiştir tarafımızdan. İsot ya da pul biber kullanıldığında tarifsiz ve manasız bir acı oluyor, rengi de çok iştah açıcı olmuyor, dolayısıyla mutlaka kore biberiyle yapılmalı (gochugoru). Muhammara tarifi ise, aileme kol kanat geren alt kat komşumuz, Diyarbekirli Verjin Tantiğe ait. Hatta tarifi alıp yaptığında, komşuya denetmeye götürmüştü de, Verjin Tantig “Sarkis Ağparig, bu benimkinden de güzel…” demişti. Tabii, mutfakta malzeme sözkonusu olduğunda ziyadesiyle cömert bir adamın yaptığı her şey lezzetinden yıkılacaktı, ne olacaktı ki?
Neyse işte, bugünlük efkar da el yazısı, el emeği göz nuru denenmiş tarifler eşliğinde yaşansın. Yaşasaydı ne katkısı olurdu mutfağa be, hayır, babam diye değil, paylaşmayı seven, mideli adam diye… Aklımdan çıkmıyor hiç…
Efendim, bugünkü temennim, öncelikle sevdiklerinizle ayrılık yaşamamanız, sonra ise, dost sofralarınızın eksiksiz olması… Read the rest of this entry
GURBET.KUŞUNDAN.NÂMELER 